ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
Γνωρίζεις την Αμμούτ;
Αιγυπτιακή θεότητα, σωστά; Ο πρώτος μπαμπούλας του κόσμου.
Η δίκαιη κρίση της Αμμούτ εξετάζει το σύνολο του βίου μας.
Γι' αυτό πρέπει να την αναστήσουμε.
Θα φωτίσει το μονοπάτι για να γιατρευτεί ο κόσμος.
Τα 'θελες και τα 'παθες, Χόνσου.
Τώρα πια, είναι δεμένος εδώ.
Σίγουρα είναι κάποιος σπουδαίος.
Νικήσαμε!
Στίβεν.
-Ξέρεις τον Στίβεν; -Φυσικά και ξέρω τον Στίβεν.
Αν δεν μπορούμε ήρεμα...
-Μαρκ; -Στίβεν!
Πρέπει να φύγουμε από δω.
Γεια.
Βοήθεια!
Εσύ φταις για όλα!
Ηρέμησε. Μαρκ;
Δεν σε πυροβόλησα εγώ.
Ο νους σου ταλαντεύεται βίαια ανάμεσα
στη λογική και στον παραλογισμό.
Φαντάσου το κάπως έτσι: ο εγκέφαλός σου είναι ένα εκκρεμές
που αιωρείται μεταξύ μιας πολύ δύσκολης πραγματικότητας,
το ότι είσαι ασθενής μου εδώ στην Ψυχιατρική Κλινική Πάτναμ
στο Σικάγο του Ιλινόι,
και μιας πειστικής φαντασίωσης που έπλασες μόνος σου,
ότι είσαι τάχα ένα είδος υπερήρωα.
Κάνεις ό,τι είναι δυνατόν για να αποφύγεις να δεις προς τα μέσα.
Δεν είσαι αληθινός γιατρός.
Γι' αυτό ξεκινάς συνέχεια φανταστικούς καβγάδες στην κλινική μας.
Δεν είσαι γιατρός.
Αισθάνομαι αληθινός. Νιώθω πως είμαι αληθινός γιατρός.
Δεν είσαι γιατρός.
Λοιπόν, εντάξει.
Δεν είμαι αληθινός γιατρός. Ωραία, λοιπόν.
Ας αφήσουμε εμένα.
Ας περάσουμε σ' εσένα. Να το πιάσουμε από την αρχή.
Πες μου. Πώς βρέθηκες εδώ σήμερα;
Εσύ πώς βρέθηκες εδώ;
Πήρα το λεωφορείο,
ως συνήθως.
Θες να σου πω πώς μου είπες ότι έφτασες εσύ εδώ;
Μου είπες ότι ήσουν σ' ένα μέρος που θύμιζε παραδόξως αυτό το γραφείο,
μόνο που ήταν στην Αίγυπτο, σωστά; Και ότι ήσουν μ' έναν ρινόκερο
-και... -Ιπποπόταμο.
Σωστά. Έχεις δίκιο. Ήσουν μ' έναν ιπποπόταμο,
που όμως μιλούσε.
Τι λες, λοιπόν; Αυτό σου ακούγεται λογικό
ή παράλογο;
Παράλογο;
Αυτό που είπες είναι ενθαρρυντικό.
Ειλικρινά, το εννοώ.
Ο νους που δυσκολεύεται δημιουργεί συχνά χώρους
στους οποίους αναζητά καταφύγιο για πτυχές του εαυτού μας
που φέρνουν τραυματικές αναμνήσεις.
Είναι πρωταρχικό θέμα οργάνωσης.
Κάποιοι βλέπουν ένα κάστρο.
Άλλοι βλέπουν έναν λαβύρινθο ή μια βιβλιοθήκη.
Ή μια πτέρυγα ψυχιατρικής κλινικής;
Ναι. Πιθανόν. Μπορεί να δουν και πτέρυγα ψυχιατρικής κλινικής.
Αυτό που μου κεντρίζει πολύ το ενδιαφέρον είναι τούτος ο νέος χαρακτήρας, το ζώο.
-Ο ιπποπόταμος; -Μου φαίνεται ιδιαιτέρως ενδιαφέρων.
Αυτός ο ιπποπόταμος ίσως γκρεμίσει τα τείχη ανάμεσα σ' εσένα και τον Στίβεν,
κι ίσως εντέλει καταλάβουμε.
Τι να καταλάβουμε;
Λοιπόν, πριν συγχυστείς, μου έλεγες για ένα αγόρι.
Θυμάσαι αυτό το αγόρι;
Μπορείς να μου μιλήσεις γι' αυτό το αγόρι;
Σ' ευχαριστώ. Αισθάνομαι υπέροχα.
Ναι.
Θέλω να πω, πρέπει να σε πληρώνουν έναν σκασμό λεφτά σ' αυτό το μέρος.
-Ξέρεις... -Είσαι πολύ καλός.
Πίστεψέ με, νιώθω περδίκι. Ποτέ δεν ήμουν τόσο καλά.
Και τώρα, να πηγαίνω. Ευχαριστώ. Γιατρέ! Όχι, δεν είσαι...
Θα ξαμολήσεις το θηρίο! Θα καταστρέψει τα πάντα!
-Θα καταστρέψει τα πάντα! -Μην του ασκείτε βία.
Άκου, δεν είμαι εγώ ο εχθρός σου!
Όχι!
Ιπποπόταμος!
Αμάν!
Δεν παίζονται αυτά τα φάρμακα.
Πάντα τόσο τσιτωμένος είναι;
Αυτός; Ναι, σε γενικές γραμμές.
Οι δυο σας είστε δίδυμοι;
-Όχι. -Ναι, περίπου.
Μάλιστα. Ωραία.
Τώρα έγινε σαφές το πράγμα.
Παρομοίως,
γιατί πριν μια στιγμή νόμιζα ότι με σκότωσαν.
Θεούλη μου! Θα σε σοκάρω λίγο,
αλλά νομίζω ότι κάνατε απλώς ένα διάλειμμα.
Φοβάμαι πως είστε εντελώς νεκροί.
Ορίστε;
Μα...
Είμαι νεκρός; Είμαστε νεκροί;
Ναι.
Ναι, Μαρκ. Μάλλον έχει δίκιο.
Νομίζω πως πεθάναμε.
Βασικά, έχω... Μισό λεπτάκι.
Πάει καιρός που πέρασε ψυχή από εδώ.
Ξεχάστηκα. Με συγχωρείτε.
Εντάξει. Ξεκινάμε.
Καλώς ήλθες, αγαπητέ ταξιδιώτη... Ταξιδιώτες,
στο Bασίλειο του Ντουάτ.
Το Ντουάτ είναι ο αιγυπτιακός Κάτω Κόσμος.
Αυτή είναι η Ταουαρέτ,
η θεά των γυναικών και των τέκνων.
Μας ξεναγεί στο ταξίδι μας στη μεταθανάτια ζωή.
Εντάξει.
Μάλιστα. Αυτή, λοιπόν, είναι η μεταθανάτια ζωή;
-Η περιβόητη μεταθανάτια ζωή; -Μία απ' όλες. Όχι "η" μεταθανάτια ζωή.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα εφαπτόμενα επίπεδα
-ασύζευκτου υποσυνείδητου υπάρχουν. -Ναι.
Όπως το Προγονικό Επίπεδο. Θεσπέσιο. Τέλος πάντων.
Έχω κάρτες για όλα αυτά.
Σταθείτε λίγο... Συγγνώμη.
Μισό λεπτάκι.
Λοιπόν, οπότε...
Επειδή την αληθινή φύση του Ντουάτ αδυνατεί ο ανθρώπινος νους
-να συλλάβει... -Σωστά.
...μπορείτε να το φανταστείτε σαν κάτι
πιο οικείο προς εσάς.
Πτέρυγα ψυχιατρείου δεν μου 'χει ξανατύχει,
αλλά, τι να γίνει, πάμε παρακάτω, έτσι;
Γιατί να φανταστούμε αυτό το βασίλειο ως πτέρυγα ψυχιατρείου;
Επειδή είμαστε παράφρονες.
Είμαστε τρελοί.
Ιπποπόταμος που μιλάει,
ψόφιο πουλί που μιλάει, εσύ που είσαι έξω από το σώμα μου τώρα.
Κι η μεταθανάτια ζωή;
-Αυτό είναι η πραγματικότητα. -Μαρκ...
Κι αυτή η κλινική είναι δημιούργημα της φαντασίας μας.
-Συγχώρεσέ τον. -Πωπώ, ο δρ Χάροου έχει δίκιο.
Ο δρ Χάροου;
Είναι πρωταρχικό θέμα οργάνωσης.
-Έγινε και δόκτωρ; -Θα σου το αποδείξω.
Μέσα απ' αυτές τις πόρτες, για παράδειγμα,
αν τις ανοίξουμε, θα δούμε ασθενείς,
κι ίσως τον Κρόλεϊ, έτοιμο να φωνάξει "Μπίνγκο!"
Θεέ μου!
Τι είν' αυτό;
Είναι ο κάτω κόσμος.
Δεν είμαι τρελός.
Νεκρός είμαι.
-Πού είπες ότι πάμε; -Σαλπάρουμε για Άαρου.
Για το Πεδίο με τις Καλαμιές, έτσι, Ταουαρέτ;
Ώστε αυτός είναι ο εύστροφος, έτσι;
Αν η καρδιά σου εν ζωή είναι ισορροπημένη, περνάς την αιωνιότητα στον παράδεισο.
Στο Πεδίο με τις Καλαμιές.
Πριν πάμε εκεί, όμως, θέλω να κάνω έναν γρήγορο μικρό...
Όπα, ήρεμα!
Τι καλά! Έπιασε! Κοίτα δω!
Κι εγώ η καημενούλα που φοβόμουν ότι θα σας άνοιγα τον θώρακα.
Ορίστε, πώς είπες;
Τι κάνει;
Ζυγίζει τις καρδιές μας στον Ζυγό της Δικαιοκρισίας
και το Φτερό της Αληθείας.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η καρδιά
δείχνει πώς ήσουν πραγματικά εν ζωή.
Αν ο ζυγός ισορροπήσει μέχρι το πέρας του ταξιδιού σου,
τότε η ψυχή επιτρέπεται να περάσει στο Πεδίο με τις Καλαμιές.
-Κι αν δεν ισορροπήσει; -Σε πετάνε έξω από το σκάφος.
Οι νεκροί σε ρουφάνε στο Ντουάτ,
όπου παραμένεις για πάντα, παγωμένος στην άμμο.
Δεν μπαίνουν ανισόρροπες ψυχές στο σκάφος μου. Το λέει ο κανόνας.
Ας ευχηθούμε το καλύτερο για εσάς.
Δεν με νοιάζει τι λέει η ιπποποταμίνα. Δεν θα καταλήξουμε εδώ κάτω.
Αλλά ούτε και στο Πεδίο με τις Καλαμιές.
-Ωραία, λοιπόν. Και τι προτείνεις; -Αν χρειαστεί,
τη σκοτώνουμε και κλέβουμε το σκάφος.
Τη σκοτώνουμε;
Παιδιά;
Τι; Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί πάει έτσι;
Δεν ξέρω. Δεν έχω κάρτα γι' αυτό.
Οι καρδιές φταίνε.
Δεν είναι γεμάτες.
Και παρότι συνήθως αρκούμαι να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο,
τούτες εδώ είναι ελλιπείς.
Τι πάει να πει αυτό;
Αν δεν ισορροπήσει ο ζυγός, το Ντουάτ θα πάρει εντέλει την ψυχή σας.
Έχεις να μας προτείνεις κάτι;
Αυτό το σκάφος μεταφέρει όλες τις αναμνήσεις σας.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κρύβετε, αλλά σας συμβουλεύω
να μπείτε και να αντικρίσετε και οι δυο την αλήθεια.
Ισορροπήστε τον ζυγό πριν φτάσουμε στο Πεδίο με τις Καλαμιές,
ειδάλλως οι ψυχές σας θα καταστραφούν.
-Ναι, εντάξει. -Πώς θα το κάνουμε αυτό;
Δεν είμαι σίγουρος. Λες να 'ναι καλά η Λέιλα;
Ναι, προς το παρόν.
Κι απ' όσο την ξέρω, θα κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει τον Χάροου.
Τότε, καλύτερα να βιαστούμε.
Ξέρεις ποια είναι η λύση για τη Λέιλα;
-Μην το πεις. -Λέω απλώς ότι είναι
μία η ιπποποταμίνα, δύο εμείς,
και το σκάφος κουμαντάρεται εύκολα, οπότε...
-Και δεν είναι ανάγκη να... -Να σκοτώσουμε τη θεά Ταουαρέτ;
Μπορούμε απλώς να βρούμε ένα σκοινί και...
Ή να κάνουμε αυτό που λέει,
να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να αποκαλυφθεί τι κρύβει ο καθένας μας.
Στίβεν, δεν ξέρω για σένα, αλλά οι αναμνήσεις μου είναι ένα μάτσο χάλια.
Ναι. Και οι δικές μου.
Ζόρικο.
Τι είναι αυτό;
Στίβεν, τι θα γίνει;
Θα δούμε κάθε ανάμνηση που έχω;
Το θυμάσαι αυτό;
Ναι. Δεν ξέρω, ένας δρόμος είναι.
Σε πόσους δρόμους έχεις περπατήσει ποτέ;
Βοήθεια!
Το άκουσες αυτό;
Ένα ανατριχιαστικό καφέ γεμάτο πτώματα.
Αυτό μόνο. Δεν χρειάζεται να μαντέψω τίνος είναι το δωμάτιο.
-Δικό σου. -Παράξενο.
Ντουμπάι.
Γκαμπόν.
Νέα Υόρκη. Απίστευτο.
Αμάν...
Τους ξέρεις όλους αυτούς;
Ωχ, όχι.
Μη μου πεις, όλους αυτούς;
Τους σκότωσες όλους;
Ήταν εγκληματίες, δολοφόνοι, αρπακτικά. Κατακάθια όλοι τους.
Ο Χόνσου ήθελε να τιμωρηθούν.
Αυτό εννοούσε περί προστασίας των νυχτερινών ταξιδιωτών.
Θυμάσαι το κάθε άτομο;
Δοκίμασε να αφαιρέσεις μια ζωή.
Θα δεις πόσο γρήγορα ξεχνάς.
Ευχόμουν να αποτύχω και να με σκοτώσουν αυτοί τελικά.
-Η ίαση κατάντησε κατάρα. -Μαρκ!
Το βλέπεις αυτό; Κοίτα!
Ο Ζυγός κινείται πιο αργά! Πιάνει!
Ωραία. Και τώρα τι; Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Σειρά σου;
Ποιος είν' αυτός;
Μαρκ;
Τι γυρεύει ένα παιδί στην αίθουσα με τα άτομα που σκότωσες;
-Στίβεν, μην πλησιάζεις. -Γεια σου, μικρέ.
Πώς σε λένε; Για στάσου.
-Περίμενέ με. -Στίβεν! Στάσου!
Όχι, στάσου! Στίβεν!
Άνοιξε την πόρτα!
-Άνοιξε την πόρτα! -Μαμά;
Έτοιμο το φαγητό. Ποιος πεινάει; Ρόρο;
Μαμά, δες τη ζωγραφιά μου.
Ζωγράφισε ψάρι με ένα πτερύγιο.
Μαρκ, μην πειράζεις τον αδελφό σου.
Είχα αδελφό;
Δεν πεινάω. Πάμε στη σπηλιά;
Θα φάμε αργότερα.
Παιδιά, μην αργήσετε.
Μαρκ... Ό,τι κι αν κάνετε,
να προσέχεις τον αδελφό σου, εντάξει;
Τα λέμε αργότερα.
Εντάξει, ζωντόβολα.
Πού πήγαν;
Ας το κάνουμε. Πάμε.
Εντάξει, καλά, όμως...
Εγώ θα είμαι ο Ρόσερ.
Τ' ακούς αυτό, δρ Γκραντ;
Βεβαίως, Ρόσερ.
Ο ήχος αυτός σημαίνει κίνδυνο.
Δρ Γκραντ;
-Η μαμά είπε όχι στη βροχή. -Μια χαρά θα 'μαστε. Μην κάνεις σαν μωρό.
Φοβερό ήταν!
Θεέ μου, όχι.
Καρντάσια;
Βγείτε από δω!
Παιδιά!
Μην προχωράτε άλλο!
Η στάθμη του νερού ανεβαίνει γρήγορα!
Πρέπει να βγείτε από δω!
Παιδιά;
Πού είναι;
Στίβεν; Γύρνα πίσω!
Παιδιά;
Ελάτε, ρε μάγκες! Πρέπει να φύγουμε αμέσως!
Μ' ακούτε;
Πού είστε;
Μαρκ!
-Βοήθεια! -Μαρκ! Θεέ μου.
-Ρόρο! -Ακολουθήστε τη φωνή μου!
-Παιδιά! -Μαμά!
-Θέλω τη μαμά μου! -Όχι!
Σας ακούω!
-Μαμά! -Σ' ακούω, Μαρκ!
Ρόρο!
-Μια ανάμνηση είναι... -Βοήθεια!
-Μαμά! -Ανάθεμά σε, Στίβεν.
Στίβεν...
Θέλω πίσω τον Ρόρο μου.
Θέλω να γυρίσει πίσω.
Τι γυρεύεις εδώ;
Έλα.
Σου είχα πει να τον προσέχεις!
Στίβεν, πάμε.
Τον άφησες να πνιγεί.
Εσύ φταις για όλα!
Στίβεν, έλα δω.
Έλα δω! Σταμάτα, μην ανεβαίνεις πάνω!
Σταμάτα!
Γουέντι, έλα, σε παρακαλώ.
Γουέντι, σε παρακαλώ.
Ετοιμαζόμαστε να σβήσουμε τα κεράκια.
Δεν θα 'ρθει.
Η μαμά σου δεν αισθάνεται καλά.
Θα το κάνουμε μόνο οι δυο μας φέτος.
Εντάξει;
Στίβεν!
Δεν γίνονται γενέθλια δίχως την αγαπημένη σου τούρτα.
Βάλε μπρος, εντάξει;
Ανέκαθεν τον ζήλευες.
Από τη μέρα που γεννήθηκε.
Έπρεπε να το περιμένω ότι θα έκανες κάτι τέτοιο.
Μαμά, τι κάνεις;
Στίβεν!
Τι έγινε σ' εκείνο το δωμάτιο, Μαρκ;
-Φτάνει, Στίβεν. Φτάνει! -Καλά, εντάξει.
Γιατί τη θυμάσαι έτσι;
Αλλιώς ήταν.
Όχι. Άφησέ με. Ξαναβάλε με μέσα. Τι κρύβεις;
Τι κρύβεις;
Μαρκ, γιε μου. Σε παρακαλώ, γύρνα σπίτι.
Θα της βρω βοήθεια.
Μπαμπά;
-Θα το διορθώσουμε. -Εσύ υποτίθεται ότι θα το διόρθωνες.
Θέλω να πω... Γιατί δεν το 'κανες;
Δεν μπορώ να χάσω κι άλλον γιο.
Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ...
Αρκετά, Στίβεν.
Άσε με!
Πού είμαστε τώρα;
Θεέ μου.
Ο Χάροου είπε ότι ήσουν μισθοφόρος.
Ότι σκότωνες ομήρους.
-Και το πίστεψες; -Ναι. Δεν θα με εξέπληττε.
Όταν εξαφανίζεσαι σε κατάσταση πανικού, σε διώχνουν από τον στρατό.
Δεν είχα και πολλές επιλογές μετά,
έτσι, πήγα να δουλέψω για τον τέως διοικητή μου.
Ήταν να την πέσουμε σε μια ανασκαφή.
Ο διοικητής άλλαξε το πλάνο.
Ζήτησε να τους σκοτώσουμε όλους και δεν άντεξα.
Ο δρ Ελ Φούλι είναι αυτός;
Ο μπαμπάς της Λέιλα;
Προσπάθησα να τους απομακρύνω όλους.
Μα δεν τα καταφέραμε.
Προφανώς.
Τι σου συνέβη;
Χαραμίζεσαι.
Νιώθω τον πόνο μέσα σου.
Τι στον διάολο είσαι;
Είμαι ο θεός Χόνσου
κι αναζητώ έναν πολεμιστή.
Πολεμιστή;
Καλή σου τύχη.
Να γίνει τα χέρια μου, τα μάτια μου, η εκδίκησή μου.
Να γίνει η τελευταία μου λέξη ενάντια στους μοχθηρούς.
Να συνδέσει την ύπαρξή του με τη δική μου
και να εξαλείψει μόνο τα κατακάθια, αυτούς που το αξίζουν.
Επιθυμείς τον θάνατο
ή τη ζωή;
Δεν ξέρω.
Το μυαλό σου... Το νιώθω. Διχασμένο. Σπασμένο.
Άκρως συναρπαστικό.
Είσαι ένας υποψήφιος που αξίζει να με υπηρετήσει τούτη την εποχή.
Σε αντάλλαγμα της ζωής σου,
ορκίζεσαι να προστατεύεις τους νυχτερινούς ταξιδιώτες
και να σκορπάς την εκδίκησή μου σε όσους πάνε να τους βλάψουν;
Ρε άτιμο αρπακτικό...
Σε χειραγωγούσε εξαρχής.
Ναι, μας κράτησε ζωντανούς.
Μαρκ, σε εκμεταλλευόταν.
Ή ήταν ένα τρόπος για να συνεχίσω να είμαι ό,τι ήμουν πάντα.
Ένας δολοφόνος.
Ορκίζεσαι να προστατεύεις τους νυχτερινούς ταξιδιώτες
και να σκορπάς την εκδίκησή μου σε όσους πάνε να τους βλάψουν;
Ναι.
Κοίτα.
Ο ζυγός.
Τα καταφέραμε; Τον ισορροπήσαμε;
Εγέρσου, τότε.
Εγέρσου και ζήσε ξανά.
Ως γροθιά της εκδίκησής μου.
Ως ο δικός μου
Ιππότης της Σελήνης.
Αυτά είναι...
Έλα, Μαρκ. Πάμε!
Ταουαρέτ, τι τρέχει;
Ο φόβος εξαπλώνεται στον Άνω Κόσμο.
Ανισόρροπες ψυχές κρίνονται ή καταδικάζονται στην άμμο πρόωρα.
Αυτό είναι κακό. Διαβολικό.
-Ο Χάροου. -Κατάλαβες γιατί πρέπει να γυρίσουμε πίσω;
Ακόμα κι αν σας ξανάστελνα επάνω,
θα επιστρέφατε σ' ένα σώμα με τραύμα από σφαίρα.
Δεν θα γινόσασταν καλά.
Ειδοποίησε τη Λέιλα. Bοήθα μας να ελευθερώσουμε τον Χόνσου.
Σίγουρα θες να ενωθείς πάλι με τον Χόνσου;
Νόμιζα πως ήθελες να τον ξεφορτωθείς.
Όντως, αλλά είναι η μόνη μας ευκαιρία. Δεν έχουμε άλλη λύση.
Σε παρακαλούμε, Ταουαρέτ, βοήθα μας.
Σε παρακαλούμε.
Στα κομμάτια.
Δεν θ' αρέσει καθόλου στον Όσιρι,
αλλά η πύλη του είναι η μόνη δίοδος προς τα πίσω.
Ξαναμπείτε μέσα! Δεν έχετε πολύ χρόνο!
Ισορροπήστε τον ζυγό!
Ήταν ένα υπνοδωμάτιο στο οποίο δεν ήθελες να μπω.
-Εκεί πρέπει να πάμε. -Μισό λεπτό.
Στάσου μισό λεπτό. Άσε με να μιλήσω, εντάξει;
Άκου, δεν είναι ανάγκη να τα ξαναπεράσουμε όλα αυτά.
Μπορούμε απλώς να κουβεντιάσουμε.
Εδώ και τώρα. Θα σου πω...
Θα σου πω τα πάντα, εντάξει;
Σε ικετεύω, απλώς, μη μας αναγκάσεις να ξαναμπούμε εκεί μέσα.
Δεν αξίζει τον κόπο.
Δεν αξίζει τον κόπο;
Δεν αξίζει; Μαρκ, κοντεύεις να χάσεις τα πάντα.
Το αντιλαμβάνεσαι;
Αν δεν ξαναμπούμε μέσα κι ο Χάροου τα καταφέρει
και πεθάνει τόσος κόσμος...
Αν πεθάνει η Λέιλα,
εσύ θα φέρεις την ευθύνη.
Εσύ θα φταις γι' αυτό.
Όχι! Δεν μπορείς! Δεν θα το κάνω!
Δεν θα το κάνω! Δεν μπορείς να μ' αναγκάσεις!
Μαρκ...
Σταμάτα.
Μου έκανες κάποια ένεση;
Βλέπεις πολλές ταινίες, εντάξει;
Δεν ναρκώνουμε ασθενείς χωρίς την έγκρισή τους.
Όχι στην εποχή μας, εκτός αν είναι απολύτως αναγκαίο.
Μαρκ, αυτό που κάνεις είναι πολύ δύσκολο.
Είμαι περήφανος για σένα.
Η αναβίωση τόσο τραυματικών αναμνήσεων μπορεί να καταστεί πολύ επίπονη.
Σου φαίνονται, τις νιώθεις, τόσο αληθινές,
κι εσύ υπομένεις όλο αυτό εδώ και ώρες.
Συγχαρητήρια.
Πραγματικά, έκανες μια ενδοσκόπηση,
είδες σε βάθος όλες τις στιγμές που σ' έκαναν αυτό που είσαι.
Ορίστε. Έλα, πάρ' το.
Ναι. Είμαι πολύ περήφανος για σένα, Μαρκ.
Τώρα, πρόσεξέ με λίγο, εντάξει;
Θέλω να αναλογιστείς κάτι.
Πιστεύεις πως δημιούργησες τον Στίβεν
για να κρυφτείς απ' ό,τι επώδυνο αισθάνεσαι πως έκανες στη ζωή σου,
ή ο Στίβεν δημιούργησε τον Μαρκ για να τιμωρήσει τον κόσμο
για ό,τι σου έκανε η μητέρα σου;
Το γνωρίζεις;
Το θυμάσαι;
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το μάθουμε.
Πρέπει ν' ανοιχτείς στον Στίβεν.
Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος δίχως κατανόηση.
Θα το κάνεις αυτό;
Θ' ανοιχτείς στον Στίβεν;
Δεν... Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Θυμάμαι κάποια πράγματα, μα αυτό δεν το θυμάμαι.
Δεν είναι η μαμά μου.
Μαρκ, άνοιξε την πόρτα.
Άνοιξε αυτήν την πόρτα αμέσως!
Δεν είναι η μαμά μου.
-Άνοιξε! -Δεν είναι η μαμά μου.
Δεν είναι η μαμά μου.
Να πάρει η ευχή. Τι ακατάστατο που είναι το δωμάτιο.
Ας συγυρίσω πριν το δει η μαμά.
Μαρκ, άνοιξε αυτήν την πόρτα αμέσως!
"Όταν ο κίνδυνος ζυγώνει, ο Στίβεν Γκραντ δεν κωλώνει."
Με επινόησες.
Άνοιξε την πόρτα αμέσως!
Θα μάθεις...
ν' ακούς.
Γιατί μ' αναγκάζεις να το κάνω αυτό;
Θέλω να δω τι έκανε.
Σιχαμένη.
Δεν χρειάζεται να το δεις αυτό, δεν κάνει.
Γι' αυτό δημιουργήθηκες.
Γι' αυτό δημιουργήθηκα;
Δημιουργήθηκα για να 'μαι μπαλάκι του στρες;
Τόσον καιρό πίστευα ότι ήμουν αυθεντικός,
αλλά εντέλει είμαι δημιούργημά σου.
Μπορείς και ζεις
μια χαρούμενη, απλή, φυσιολογική ζωή. Καταλαβαίνεις;
Που ήταν ψέμα, όμως.
Και λοιπόν;
Τι σημασία έχει;
Θες να θυμάσαι την αλήθεια;
Ότι είχες μια μητέρα που σ' έδερνε; Που σε μισούσε;
Που έκανε τη ζωή σου κόλαση;
Λες ψέματα. Προσπαθείς να με ταράξεις.
Όμως, εσύ ζούσες με τη σκέψη ότι σε αγαπούσε.
Ότι ήταν ευγενική, ότι είναι ακόμα ζωντανή!
Τι;
Τι είν' αυτά που λες;
Ζωντανή είναι. Κάθε μέρα τής μιλάω. Τι λες τώρα;
Με πήρε ο μπαμπάς μετά από τόσα χρόνια
για το μνημόσυνό της, αλλά δεν μπορούσα.
Όχι, δεν μπορεί... Είναι όλα λάθος.
-Στίβεν, λυπάμαι. -Όχι...
Όχι, ευχαριστώ.
-Όχι. Άσε με να βγω! -Όλα καλά. Ησύχασε.
Άσε με να φύγω!
Θεέ μου. Χίλια συγγνώμη.
Λυπάμαι πολύ. Εγώ...
Με τρόμαξες λιγάκι. Κι εγώ σε περιέλουσα.
Στίβεν;
Για στάσου λίγο. Τι συμβαίνει...
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Τι γίνεται εδώ; Δοκιμασία είναι;
Κάτι μου θυμίζει αυτό το μέρος.
Τι είναι;
-Στίβεν, είμαι ο γιατρός σου. Θυμάσαι; -Ο γιατρός μου είσαι;
-Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. -Ο δρ Χάροου, έτσι;
-Σωστά. -Ναι, κοίτα δω.
Πωπώ!
Είσαι μεγάλος και τρανός, ε;
Φοβόμουν πως δεν θα τα ξαναλέγαμε.
Τι παράξενο... Μ' ένα κουρεματάκι και μια πινελιά με το μουστάκι εδώ.
Σε στιλ Νεντ Φλάντερς.
-Στίβεν... -Τι σκαρώνει τώρα η Ταουαρέτ;
Εγώ φταίω. Ζήτησα από τον Μαρκ να σου ανοιχτεί.
Κατάφερε να σου μιλήσει;
Ναι, αυτός...
Μου είπε ψέματα, αυτό έκανε.
Για ποιο θέμα πιστεύεις ότι σου είπε ψέματα;
Αδιάκριτε.
Όχι, απλώς... Στίβεν, όταν πρωτοήρθες εδώ,
φοβόμουν ότι δεν θα αποδεχόσουν ποτέ τον Μαρκ.
Αυτό σημαίνει πως...
Εγώ μας έφερα εδώ;
Αφού πέθανε η μητέρα σου.
Όπα! Μην το λες αυτό.
Δεν ισχύει.
Λυπάμαι, εγώ...
Κι εσύ με κοροϊδεύεις; Δεν θέλω να τ' ακούσω.
-Μάλλον έκανα λάθος. -Η μητέρα μου ζει.
Άμα το ξαναπείς, θα φρικάρω, σ' το υπόσχομαι.
Λάθος μου. Εντάξει;
Θα ήθελες να της μιλήσεις; Ας την πάρουμε τηλέφωνο.
Δεν έχεις το νούμερό της.
Κι όμως, το έχουμε στο αρχείο.
-Κάτσε να ρωτήσω τον Ντίλαν. -Όχι, μην το κάνεις.
Μισό λεπτάκι μόνο.
Μην την ενοχλήσεις.
Γεια, Ντίλαν. Μπορείς να πάρεις την κυρία Γκραντ, σε παρακαλώ;
Δεν θ' απαντήσει σε άγνωστο νούμερο.
-Φοβάται τους τηλεπωλητές. -Σ' εσένα θα μιλήσει.
Είμαι σίγουρος. Ψάχνει το νούμερο.
Μην το κάνεις.
Εντάξει. Ευχαριστώ.
-Σε παρακαλώ. -Χτυπάει.
Μην την ενοχλήσεις.
Γεια σας, κυρία Γκραντ. Ναι, ο δρ Χάροου είμαι.
Έχω εδώ τον Στίβεν. Θέλει να σας μιλήσει.
Στίβεν, θες να μιλήσεις στη μαμά σου;
Η μαμά μου...
Η μαμά μου πέθανε.
Όχι. Δεν θα το κάνω.
Δεν θα σου κάνω το χατίρι.
Λυπάμαι πολύ.
Λυπάμαι...
Τι...
Πού βρίσκομαι;
Να πάρει, τι...
Στα τσακίδια.
Όχι πάλι.
Γεια, μαμά. Καλά είσαι;
Ναι.
Το πιστεύεις; Πάλι χάθηκα.
Δεν έχω ιδέα πού είμαι. Τελείως για κλάματα!
Όχι, πάλι το έπαθα. Δεν ξέρω.
Βλέπω έναν δρόμο.
Μοιάζει με το Μέιφερ.
Οδηγούν στην αντίθετη πλευρά του δρόμου.
Αυτό ήταν. Το μνημόσυνο της μαμάς πριν από δύο μήνες.
Τότε άρχισαν να διασταυρώνονται οι ζωές μας.
Λεωφόρος Μιλγουόκι. Σου λέει κάτι;
Δεν μπορούσα.
Δεν άντεχα να το ξαναπεράσω.
Όλα όσα έκανα...
Μαρκ,
όλα αυτά τα απαίσια που σου έλεγε,
ήταν λάθος της. Δεν έφταιγες εσύ.
Δεν έπρεπε να του πω να μπούμε στη σπηλιά.
Μικρό παιδί ήσουν.
Δεν έφταιγες εσύ.
Το νιώθεις αυτό;
Νομίζω πως σταματήσαμε.
Οι πύλες.
Οι πύλες του Όσιρι. Έλα. Γρήγορα!
Ταουαρέτ, τι συμβαίνει;
Πρώτη φορά βλέπω από τόσο κοντά τις πύλες προς τον κόσμο.
Πώς ανοίγουν;
Λυπάμαι. Ο ζυγός σας δεν ισορρόπησε.
Το ταξίδι μας έφτασε στο τέλος. Δεν μπορώ να εμποδίσω το αναπόφευκτο.
Ήμουν θερμή υποστηρίκτριά σας,
αλλά οι ανισόρροπες ψυχές του Ντουάτ ζητούν και τη δική σας.
Μαρκ, δεν μου φαίνονται πολύ φιλικοί.
Κρύψου.
Γκαμπόν, Νέα Υόρκη, Ντουμπάι.
Πρόσεχε!
Όχι!
Ταουαρέτ!
Όχι!
Θεέ μου!
Μαρκ, το 'χεις.
Μα αν εγώ είμαι εσύ...
τότε, το 'χω κι εγώ.
Εξάποντο!
Είμαι φαν του κρίκετ.
Όχι!
Μαρκ, όχι!
Στίβεν!
Όχι, στάσου.
-Στάσου! -Στίβεν! Τρέχα!
-Στάσου! -Μη σταματάς!
Έλα! Σταματήστε το σκάφος!
Στάσου!
Θεέ μου.
-Στίβεν! -Στάσου...
Όχι... Στίβεν!
Σταματήστε το σκάφος!
Ο ζυγός σου ισορρόπησε.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΚΟΜΙΚ ΤΗΣ MARVEL
ΓΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΘΕΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΝΑΜΙ.ΟRG
Απόδοση διαλόγων: Φίλιππος Ηρακλειώτης